terug    

geschreven op 10-09-2017    


1 bg






Over mijn liefde voor kleine ruimtes

Na een drukke 1-september-start en een nog drukker daaropvolgend weekend - vrienden van ons trouwden in Boedapest, dus vlogen we 'even twee dagen over en weer' - kwamen mijn infraroodsauna-avonden als geroepen. Als ik niet op een infoavond in de nieuwe klas van de kinderen zat (knieën geperst tussen veel te kleine bankjes) of genoot van de laatste zomerzon in Boedapest, was ik de voorbije week elke avond te vinden in mijn kleine, warme heiligdom.

Om de een of andere reden deed het me nóg meer deugd dan anders. Het gure weer, de aankondiging van de eerste herfststorm, zat er ongetwijfeld voor iets tussen. Maar ook het '1-september-gevoel' dat me elk jaar weer terug katapulteert naar mijn eigen schooltijd, had ermee te maken.

Chocomelk met een rietje
Het bezorgt me steevast een knoop in mijn maag en een droge mond: de veel te grote speelplaats waar je struikelt over veel te grote boekentassen, de flesjes chocomelk met rietjes in die lauwwarm worden opgediend tegen de speeltijd (met op de bodem enkel op het einde zo'n vieze drab), de aap-roos-maan woordjes tegen de muur... Ik kan het me zó weer voor de geest halen. Ik ging best graag naar school, kon makkelijk volgen en haalde goeie punten, maar was tegelijk ook een heel angstig kind. Bang om te falen, bang voor ruzie met de vriendinnetjes (ik zat op een meisjesschool; wij konden er wat van), bang voor een dag die lang zou duren en waarvan ik niet wist hoe die eruit zou zijn. Ik had behoefte aan zekerheid, vertrouwde mensen en bekende plekken.

En dus krijg ik het steeds wat benauwd als ik deze dagen mijn kinderen afzet op school - in een nieuwe klas, op een nieuwe speelplaats tussen veel nieuwe gezichten. Het is zoveel allemaal, zo weinig vertrouwd. Zij hebben er geen last van, ze stappen flink naar hun plek op de speelplaats, maar ik hoef maar één kleuter in tranen te zien in de armen van de juf, krijsend om zijn mama die zich zo snel mogelijk uit het zicht probeert te maken, en het gevoel is er terug: dat gevoel van angst, dat je geen houvast hebt.

Fasten your seatbelt
Dat verlangen naar grond onder mijn voeten heb ik trouwens ook als ik in een vliegtuig zit, afgelopen weekend twee keer anderhalf uur. Ik heb sowieso hoogtevrees - ik kruip niet in een reuzenrad, ik beklim geen kathedralen, ik kijk niet uit het raam in het vliegtuig. Ik sluit mijn ogen en hoop dat ik de hele vlucht slaap - wat me uiteraard nooit lukt, zelfs niet na een véél te korte (feest)nacht vanmorgen terug op weg naar huis. En ik huiver iedere keer als het 'fasten seatbelt'-signaal oppopt tijdens de vlucht, terwijl het vliegtuig begint te rammelen en de koffiekar in het gangpad alle kanten op lijkt te gaan.

Veilig in een kale wereld
En dus was mijn infraroodsauna een welkome afleiding deze week, omdat ik me er op-en-top veilig voelde. 'Thigmofolie', zo beschrijft Midas Dekkers in zijn boek 'De Thigmofiel', is de liefde voor kleine ruimtes, het gevoel wat wegkruipen tussen vier muren de veiligste oplossing is. Een kat doet het in een kartonnen doos, insecten doen het tussen spleten in het hout. En ik doe het dus in mijn infraroodsauna. "In een tochtige wereld vol licht, lucht en kale vlaktes, is het goed om je veilig te voelen", omschrijft hij het geluk van enkele vierkante meters. Een mooiere samenvatting van mijn eerste-september-week op speelplaatsen en vliegtuigen, kan ik zelf niet bedenken.
 
 
 
 

geschreven op 10-09-2017    

  terug    

Reacties : Over mijn liefde voor kleine ruimtes
 
Reageer

Naam :
  Uw email adres wordt niet gepubliceerd.
E-mail :
Bericht :
  Uw bericht wordt voor publicatie gecontroleerd.
 
 
   
 


  terug    







 
 




Powered by Cobretti | WebDevelopment by WebContact WebDesign